يا پس از ذبح شترى گويد : اين هديه‌اى براى خانه خدا باشد . امام عليه السلام فرمود : شترهاى زنده هديه خانه خدا مىشوند ولى پس از آن‌كه به گوشت تبديل شد ، هديه نمىشود . » 983 - ( 22 ) حلبى روايت مىكند كه امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى كه سوگند ياد كرد با يكى از بستگانش سخن نگويد فرمود : « اثرى بر آن نيست ، در طلاق باشد يا عتق اثرى بر آن نيست . و سؤال كردم : زنى اموالش . . . » ادامه اين روايت همانند روايت پيشين است . 984 - ( 23 ) على بن جعفر گويد : « از برادرم امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : شخصى با برادر يا يكى از بستگانش كه شيعه نيستند ، قطع رابطه مىكند . امام عليه السلام فرمود : اگر طلاق يا عتقى بر عهده‌اش نيست ، با او سخن گويد » 985 - ( 24 ) در كتاب فقه الرضا آمده است : « پس اگر سوگند ياد كرد كه به گناه و حرام نزديك نشود و سپس مخالفت كرد ، حتماً كفّاره بر وى لازم است . » 986 - ( 25 ) در همان كتاب آمده است : « هيچ سوگندى با اكراه و در حال مستى و تعصب‌هاى نابه جا و گناه [ صحيح ] نيست . » 987 - ( 26 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « سوگندهاى كفّاره‌دار عبارتند از : سوگند بر ترك كار غير واجب كه در صورت انجام آن بر تو كفّاره است . و سوگند بر ترك كار واجب و انجام آن ، در مورد آن چيزى بر تو نيست . شكستن سوگند در گناه اشكال ندارد و كفّاره ندارد و هركس دربارهء گناهى سوگند ياد كند ، بايد استغفار كند . امام عليه السلام در ادامه فرمود : و هركس بر انجام يكى از طاعات سوگند ياد كند ، سپس آن را به‌جا نياورد ، كفّاره بر عهده اوست ؛ مثل اين‌كه سوگند ياد كند كه نماز مستحب مشخصى را بخواند يا روزه بگيرد يا صدقه دهد ولى اگر بر ترك نماز يا انجام ظلم يا خيانت يا انجام برخى گناهان سوگند ياد كند و آن را انجام ندهد ، در اين باره سوگند شكنى نكرده است و كفّاره بر عهده او نيست . »